by

Cele psychoterapii

Psychoterapia grupowa i/lub indywidualna jest podstawową metodą leczenia w nerwicach i zaburzeniach osobowości oraz może być metodą z wyboru w uzależnieniach lekowych, chorobie alkoholowej, niektórych zaburzeniach seksualnych i w chorobach psychosomatycznych. Domy szeregowe Warszawa Białołęka. Natomiast w chorobach somatycznych i w psychozach, psychoterapia grupowa odgrywa rolę pomocniczej metody terapii – zwykle stanowiącej składową leczenia skojarzonego – które wspomaga i zwiększa efekty terapeutyczne innych metod /np. biologicznych/ lub realizuje głównie cele rehabilitacyjno-resocjalizacyjne.

Domy szeregowe Warszawa Białołęka
http://www.dsm-dewelopment.pl
Nowe domy szeregowe, segmenty i mieszkania.
Osiedle mieszkaniowe na warszawskiej Białołęce.

Dlatego też zasady terapii grupowej psychoz różnią się od wzorów postępowania w psychoterapii nerwic. Wg Day’a i Semrada, w grupach chorych z psychozami: 1/ terapeuta musi być bardziej aktywny, dyrektywny, dostarczający oparcia i poczucia bezpieczeństwa, przygotowany na potencjalną wrogość członków grupy, 2/ normy i wymagania grupy wymagają stałego wzmacniania przez terapeutę, 3/ grupa często stanowi dla chorych jedyne źródło doświadczeń społecznych, należy więc zachęcać ich do kontaktów interpersonalnych poza sesjami terapeutycznymi, 4/ osiągnięcia autonomii grupy jest trudne, gdyż chorzy wykazują wysoki stopień zależności od terapeuty, 5/ występują wyraźne trudności w osiągnięciu spójności grupy, 6/ grupę charakteryzuje zahamowanie komunikacji, mały współudział członków w doświadczeniach grupowych, identyfikacja chorych z terapeutą a rzadko ze współpłaceniami, 7/ klaryfikacja tematów wymaga od terapeuty znacznego wysiłku, 8/ zachowania typu „acting-out” mają najczęściej charakter agresywny, 9/ często występują chorzy dominujący grupę, często wypowiadane treści są związane z myślami samobójczymi, chorzy często również wycofują się z grupy w okresie przeżywanego kryzysu, 10/ cele terapii dotyczą najczęściej usunięcia objawów i poprawy funkcjonowania społecznego.

Bardzo różne cele psychoterapii grupowej w schizofrenii są rezultatem przede wszystkim rozmaitych założeń teoretycznych oraz „ideologii i kultury terapeutycznej” instytucji psychiatrycznej, w ramach której leczą się pacjenci. Bez wątpienia należy unikać celów zbyt odległych i nierealnych, jak np. osiągnięcia pełnego wglądu w przeżycia psychotyczne, zasiany postaw lub innych elementów osobowości. Za ogólne cele psychoterapii grupowej w schizofrenii – przy podstawowym założeniu, że jest ona równorzędną lub pomocniczą metodą terapii w skojarzonym leczeniu tego typu chorych – można uznać:

– poprawa objawowa /usunięcie ostrych objawów psychotycznych i odzyskanie częściowego wglądu w ich patologiczny charakter/
– modyfikacja zachowania się /skorygowanie zaburzonych zachowań poprzez zmianę oceny percepcji zjawisk, ich interpretacji i sposobów reagowania oraz przystosowanie się do świata realnego/}
– poprawa funkcjonowania społecznego /tzn. w określonych kulturowo rolach społecznych/ i interpersonalnego /tj. zmiana kontaktu z otoczeniem, nawiązanie i pogłębienie pozytywnych, trwałych związków uczuciowych z innymi osobami, lepsze przystosowanie się do innych ludzi i norm, zdobycie umiejętności ujawniania emocji i uczuć/.

Za jeden z najważniejszych celów psychoterapii uważa się powszechnie poprawę funkcjonowania społecznego /i to niezależnie od przyjętych założeń teoretycznych/. Wielu terapeutów ogranicza cele psychoterapii grupowej w schizofrenii do zmiany postaw pacjenta wobec choroby i jej konsekwencji, a także wobec własnej roli i aktywności w procesie leczenia i rehabilitacji.

Podobne artykuły