by

Trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne

Trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne są grupą niejednolitą pod względem farmakologicznym i klinicznym w zakresie siły działania przeciwdepresyjnego /wpływ tymoleptyczny/, jak 1 zakresu działania na inne cechy depresji, a zwłaszcza na lęk i napęd psychoruchowy. Wpływ na te trzy osiowe objawy zespołu depresyjnego jest podstawą klinicznej klasyfikacji TLPD, wśród których można wyodrębnić następujące grupy:

by

Wybór metody leczenia depresji jest decyzją odpowiedzialną i może często nastręczać trudności. Błąd w wyborze leku lub metody leczniczej często wiąże się z nieskutecznością postępowania leczniczego, często powoduje wystąpienie niekorzystnych zmian w obrazie klinicznym depresji, a u części chorych łączy się ze zwiększonym ryzykiem samobójstwa. Przed rozpoczęciem leczenia depresji muszą być rozstrzygnięte dwa podstawowe zagadnienia:

by

Po podaniu dożylnym dostępność biologiczna leku jest najwyższa, jednakże neuroleptyki rzadko podaje się tą drogą. Uzyskiwane efekty kliniczne są krótkotrwałe, a niebezpieczeństwo objawów ubocznych i groźnych powikłań najwyższe. Po podaniu domięśniowym efekt kliniczny jest powolniejszy, a wystąpienie objawów ubocznych rzadsze. Skuteczność terapeutyczna wyższa niż przy podaniu doustnym dzięki ominięciu metabolizmu leku, który zachodzi już w

by

Węglan litu wpływa korzystnie na przebieg chorób afektywnych. Wg danych Schou i wsp. efekt taki obserwuje się u ponad 50% chorych i polega na całkowitym ustąpieniu nawrotów choroby lub na złagodzeniu jej przebiegu /remisje stają się dłuższe, nawroty mają mniejsze nasilenie! występują jako fazy hipomaniakalne lub subdepresyjne/. Najlepszy efekt leczniczy i profilaktyczny można uzyskać w

by

Sformułowanie celów psychoterapii zależy z jednej strony od oceny sytuacji pacjentów, a z drugiej – od możliwości i umiejętności leczących. Mogą one być mniej lub bardziej ambitne i polegać na: – ustanowieniu umiejętnego kontaktu z chorym /kontakt psychoterapeutyczny/, – wspieraniu, podtrzymywaniu zdolności przystosowawczych chorego /psychoterapia podtrzymująca/,

by

Wybór następnego leku można oprzeć o rozpatrzenie stosunku korzyści do ryzyka w aktualnej sytuacji, zmienionej poprzednią kuracją. Jeśli jednak, mimo pierwotnie przeprowadzonego leczenia, stan pacjenta nie zmienił się na tyle, aby wpływało to na ponownie rozważany stosunek korzyści do ryzyka, to przy wyborze następnego leku można kierować się uproszczonymi zasadami opracowanymi przez Ayd ‚a.

by

Przed rozpoczęciem leczenia należy przeprowadzić dokładny wywiad odnośnie przebytych chorób somatycznych /schorzenia nerek, tarczycy, serca, choroba reumatyczna itp./ i dokonać oceny stanu somatycznego opierając się na badaniu ogólnolekarskim i badaniach laboratoryjnych czynności nerek, narządu krążenia i gruczołu tarczycowego, a w niektórych przypadkach również innych narządów. Ścisłe przestrzeganie przeciwwskazań przy kwalifikacji chorych do leczenia litem jest

by

Urzeczywistnianie podstawowych zasad społeczności leczniczej /np. w oddziale lub ośrodku psychiatrycznym/ prowadzi do uznania zadań terapeutycznych za najważniejszy cel działania każdego członka zespołu leczącego. Przestrzeganie tych zasad implikuje bowiem konieczność stworzenia okoliczności ułatwiających terapeutyczne funkcje oddziału psychiatrycznego, poszerzania i zwiększania sił i środków oddziaływania leczniczego /tj. ludzi, sytuacji i metod leczenia/ oraz zapewnienia optymalnych możliwości

by

Grupa trójpierścieniowych leków przeciwdepresyjnych /TLPD/ obejmuje ok. 20 związków używanych w lecznictwie, które mają różną siłę działania przeciwdepresyjnego i zróżnicowany profil wpływu na pozostałe osiowe objawy endogennego zespołu depresyjnego, zwłaszcza na lęk i zaburzenia napędu psychoruchowego /zahamowanie/. Wyodrębnić tu można 3 podstawowe podgrupy związków: leki przeciwdepresyjne o silnym działaniu uspokajającym /anksjontycznym/, leki o bipolarnym /”regulującym”/