by

Pochodne dwufenylobutyloaminy

Pochodne dwufenylobutyloaminy mają aktywizujący kierunek działania, podobnie jak butyrofenony wywołują objawy pozapiramidowe i są do nich zbliżone pod względem bezpieczeństwa stosowania. Pochodne indolowe należą do słabiej działających neuroleptyków, raczej o kierunku aktywizującym, o dość dużym marginesie bezpieczeństwa. Istotnym elementem budowy chemicznej dla neuroleptycznego działania jest wchodzący w skład cząsteczki łańcuch propyloaminowy. W neuroleptykach fenotiazynowych zamiana jednego z wodorów przy środkowym węglu tego bocznego łańcucha przez grupę metylową /CH^/ ma wiązać się z przeciwdepresyjnym działaniem leku /np. Lewomepromazyna, alimemazyna, cjamemazyna/, Podstawniki w pierścieniu w postaci atomu chloru, grupy, CP lub inne, wzmacniają neuroleptyczne działanie leków, ale równocześnie czynią te leki wyraźniejszymi alergenami.

робота Польща
http://www.polrab.pl
Професійне агентство з працевлаштування POLRAB
наймаючи працівників з України.

Jednakże z punktu widzenia klinicysty najlepszą klasyfikacją tych środków byłby ich podział oparty nie na kryteriach budowy chemicznej – jak to jest do dziś powszechnie przyjęte – ale na charakterystyce klinicznej. Wszystkie neuroleptyk! blokują działanie środków psychody leptycznych, wszystkie też mają działanie przeciwpsychotyczne. Jednakże przy stosowaniu optymalnych i ekwiwalentnych dawek tych leków, ten najistotniejszy kierunek działania ujawnia się w stopniu zróżnicowanym przy leczeniu poszczególnymi preparatami. Dlatego też neuroleptyki można podzielić na wykazujące silne, pośrednie lub słabe działanie przeciwpsychotyczne, Drugim ważnym elementem, który interesuje klinicystę to uspokajający bądź też aktywizujący kierunek działania leku neuroleptycznego. Pod tym kątem widzenia leki te można by podzielić, na wyraźnie uspokajające, o działaniu pośrednim, oraz wyraź-niej aktywizujące.

Trzecim punktem widzenia, z którego można by rozpatrywać kliniczne działanie neuroleptyków to wpływ, jaki wywierają one na nastrój. Niektóre z tych leków mogą mieć wyraźne działanie depresyjnotwórcze, inne albo nie wpływają na nastrój w sposób istotny, albo zmieniać go w obu kierunkach, pozostałym przypisuje się silniejsze lub słabsze działanie przeciwdepresyjne. Rozważając kliniczne działanie leków neuroleptycznych można je podzielić na mocne to jest takie, które wywierają wyraźny wpływ już przy użyciu niskich dawek dobowych, o pośredniej mocy działania oraz takie, których stosowanie nawet w górnych granicach dawki optymalnej przynosi mniej wyraźne efekty kliniczne.

Podziałami mającymi pomocnicze znaczenie kliniczne są klasyfikacje leków neuroleptycznych oparte na badaniach farmakologicznych /wpływ na test apomorfinowy, amfetaminowy, kataleptyzujący, blokowanie receptorów dopaminergicznych, beta-adrenergicznych i cholinergicznych/ lub. na badaniach elektrofizjologicznych /wpływ na zapis eeg/.

Podobne artykuły