by

PSYCHOTERAPIA GRUPOWA W SCHIZOFRENII

Historia medycyny oraz wyniki badań prowadzonych na polu antropologii porównawczej i psychiatrii transkulturowej wskazują, że grupowe oddziaływania psychoterapeutyczne było i jest świadomie wykorzystywane w różnych kręgach kulturowych, np. plemiennych, etnicznych, religijnych /Caudill, Hes, Kiey, Kin- zie, Leighton, Lin, McDermott, Murphy, Tseng/. Wysoka skuteczność stosowanych głównie metod sugestywnych, odwołujących się do sfery emocjonalnej chorych, była rezultatem zarówno cech osobowości i prestiżu „terapeuty” /tj. szamana, czarownika, kapłana czy lekarza/, jak i przede wszystkim powstającymi w tego typu grupach społecznych oczekiwaniami, nastawieniami, emocjami i wiarą w moc i kompetencje uzdrowiciela. Grupowe obrzędy, rytuały i procedury lecznicze opierali oni na koncepcjach magicznych, animistycznych lub demonologicznych.

Zapalenie stawów leczenie Warszawa
http://evimed.com.pl/
Zespół wykwalifikowanych lekarzy specjalistów.
Zapisz się na wizytę w naszym centrum medycznym.

Za twórcę teorii i praktyki psychoterapii grupowej uważa się umownie Mesmera, autora koncepcji „magnetyzmu zwierzęcego”. Zapalenie stawów leczenie Warszawa. Na początku XX wieku rozpoczęto stosowanie w terapii grupowej metod hipnotycznych /Wetterstrand/, sugestywnych /Coue/ i protreptycznych /Kretschmer/, poszerzonych później o metody relakcyjne i trening autogenny /Schultz, Jacobson/, a obecnie – o medytacje, jogg i zen. Jednocześnie rozwijał się psychagoniczny kierunek psychoterapii grupowej /odrzucał metody sugestywne/, którego pionierem był Dubois, a praktycznym realizatorem Pratt, a następnie Lazell, Adler, Dreikurs i Metzel. Metody te rozpowszechniły się później w USA w formie psychoterapii dyrektywno-dydaktycznej – szczególnie w leczeniu psychoz – której zasadniczą techniką jest dyskusja w grupie nad treścią wygłaszanych przez terapeutów odczytów czy wykładów, w powiązaniu z problemami poszczególnych chorych.

W roku 1920 po raz pierwszy Burrow użył określenia „analiza grupowa”, a w 1931 r. Moreno nazwał ją „psychoterapią grupową” /zob. 30/. Za pionierów praktycznego stosowania psychoterapii grupowej uznaje się m.in. Pratta, Adlera, Lazella, Marsha, Schildera, Moreno, Slavsona, Bierera, Foulkesa i wielu innych. Obecnie istnieją już liczne kierunki psychoterapeutyczne o odmiennych lub zbliżonych założeniach teoretycznych, wypracowanych na gruncie takich koncepcji, jak psychoanaliza klasyczna /Freud, Fenichel, Abraham, Klein, Ferenczi, Reich/, neopsychoanaliza /Adler, Jung, Horney, Fromm, Sulliyan/, psychiatria antropologiczna /Binswanger, Boss, Kuhn, Gebsattel, Zutt, Colm, May/, teorie uczenia się /Watson, Skinner, Tolman, Miller, Eysenck/, teorie poznawcze /Kelly, Bannister/, analiza transakcyjna /Berne, Harris/, teoria zaburzeń metakomunikacji /Bateson, Jackson, Haley, ffatzlawick, Laing/ oraz psychologia humanistyczna /Rogers, Maslow, Perls/ /poniżej/. Wśród polskich psychoterapeutów przeważa eklektyzm teoretyczny, zwykle z nadrzędną koncepcją /najczęściej teorią uczenia się.

W początkach naszego stulecia pierwsze grupy terapeutyczne zorganizowali Pratt i Wetterstrand, pierwszy – w celu leczenia zaburzeń somatycznych /głównie gruźlicy/, drugi – dla pacjentów z chorobą alkoholową. Natomiast Marsh i Lazell pierwsi zastosowali psychoterapię grupową w leczeniu psychoz, w tym oczywiście schizofrenii. Późniejsze obserwacje Burrowa, Schildera, Klapmana, Wendera i Lowa wykazały poprawę zaburzeń psychotycznych w przebiegu terapii grupowej. Skuteczność psychoterapii w grupie schizofrenii potwierdzili w latach 1930- -1959 McCarckle i Bierer /zob. 30/.

Podobne artykuły