by

Rola i zadania terapeuty

Rola i zadania terapeuty stanowią ważne determinanty leczniczego działania grupy psychoterapeutycznej. Sposób zachowania, komunikowania się i reagowania terapeuty ocenia się najczęściej według następujących kryteriów: 1/ społecznej roli, 2/ metod wywierania wpływu, uczenia i przekazywania choremu określonego systemu wartości, 3/ stopnia dyrektywności, czyli aktywnego kontrolowania i strukturalizacji posiedzeń grupowych, oraz sposobu komunikowania się z uczestnikami, 4/ aktywności, 5/ odczuwania i przekazywania pozytywnych emocji, 6/ stopnia autentyczności, 7/ przygotowania fachowego.

Adwokat sprawy karne Warszawa
http://roman-adwokat.pl
Profesjonalne porady prawne w Warszawie.
Kompleksowe usługi z zakresu prawa karnego.

Ogólnie przyjmuje się, że grupy złożone z pacjentów schizofrenicznych wymagają większej dyrektywności, aktywności, autentyczności, okazywania przeżywanych emocji, nienarzucania określonych systemów wartości oraz wysokich umiejętności praktycznych /30, 31, 59, 76, 83/. Adwokat sprawy karne Warszawa. Zadaniem terapeuty w psychoterapii grupowej schizofrenii jest nie tylko czynne uczestniczenie w tworzeniu i podtrzymywaniu norm i standardów pracy grupy, czuwanie nad równomiernym rozkładem aktywności, poziomem emocji, rodzajem interakcji, czy też werbalizowaniem, klaryfikacją i podsumowywaniem tego, co w grupie zachodzi, ale również nieuleganie i przeciwdziałanie nie terapeutycznym dążeniom grupy, ochranianie i stwarzanie poczucia bezpieczeństwa pacjenta z ostrymi objawami psychotycznymi oraz elastyczne stosowanie różnorodnych metod i technik, ukierunkowanych na zamierzone, jasno sformułowane i znane członkom grupy cele psychoterapeutyczne, Prawidłowa realizacja tych zadań i ról jest uwarunkowana głównie osobowością terapeuty, jego orientacją teoretyczną oraz doświadczeniem praktycznym i poziomem wyszkolenia.

Niemałą rolę odgrywa także liczebność grupy terapeutycznej. W psychoterapii grupowej schizofrenii za optymalną uważa się grupę liczącą 8-10 osób, stwierdzono bowiem iż w grupach złożonych z więcej niż 12 osób powstają w sposób spontaniczny i nieunikniony podgrupy /cele podgrupy stoją zwykle w sprzeczności z celami większości grupy lub terapeuty/, a ilość interakcji typu „każdy z każdym” ulega ograniczeniu, co wyraźnie hamuje proces terapii, szczególnie przy wykorzystywaniu oddziaływań grupy na jednostkę.

Jednym z niezwykle ważnych czynników, wpływających na skuteczność, leczniczego działania grupy psychoterapeutycznej jest określona struktura grup terapeutycznych /66, 69, 70, 76/. Pożądany jest brak konfliktu między formalną strukturą grupy /narzuconą przez organizację danej Instytucji psychiatrycznej/, w której najwyższy status i prestiż posiada terapeuta i te osoby, które w sposób zasadniczy mogą wpływać na losy grupy /np. dyrektor ośrodka, ordynator oddziału, kierownik kliniki/ a strukturą nieformalną /sieć wzajemnych wyborów i odrzuceń członków grupy, dokonanych według kryterium interpersonalnej atrakcyjności/, w której osobą zajmującą najwyższą pozycję jest z reguły pacjent, a nie terapeuta. W grupach chorych ze schizofrenią, włączenie się terapeuty w strukturę socjometryczną /tj. nieformalną/ może być bardzo trudne, chociażby ze względu na różnice ról /dystans typu leczony-leczący/ i autorytet terapeuty, związany z przekonaniem pacjentów o jego kompetencjach /76/. Pacjenci psychotyczni najczęściej odbierają zachowanie się terapeuty jako nieautentyczne, nienaturalne i dostosowane do celów, jakie stara się on osiągnąć.

Równie duże znaczenie ma tutaj struktura komunikacji w grupie , /np. kołowa, gwiaździsta, łańcuchowa/. Najkorzystniejsza wydaje się struktura typu „koło”, której rysem charakterystycznym jest docieranie informacji do wszystkich członków grupy /ci, przekazują je między sobą/, brak pozycji uprzywilejowanych lub upośledzonych z punktu widzenia dostępu do informacji oraz wysoka liczba sprzężeń zwrotnych.

Podobne artykuły